Zaloguj się

Kolegiata św.Stanisława-Fara Poznańska Atrakcje, Zabytki

Gołębia 1, Poznań

Kolegiata św. Stanisława w Poznaniu (także pod nazwą: Fara Poznańska) – Kolegiata parafii farnej pod wezwaniem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Marii Magdaleny jest jednym z najcenniejszych zabytków sztuki baroku w Polsce.

Wybudowali ją jezuici. Prace budowlane – zapoczątkowane w 1649 r. i kilkakrotnie przerywane – trwały ponad 50 lat. Rozpoczął je Tomasz Poncino.

Od 1678 r. – po kilkunastoletniej przerwie – kontynuował je rektor kolegium Bartłomiej Nataniel Wąsowski. Temu wybitnemu teoretykowi architektury świątynia zawdzięcza swój dzisiejszy wygląd. Wykorzystując istniejące już mury, opracował on nowy projekt kościoła i przystąpił do jego realizacji. Budowę przerwała śmierć Wąsowskiego w 1687 r.

Kontynuował ją w l. 1697-1701 Giovanni Catenazzi. Chociaż świątynia została konsekrowana w 1705 r., ostateczną formę otrzymała dopiero w l. 1727-32.

Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 r. świątynia przejęła rolę zniszczonej kolegiaty św. Marii Magdaleny, stając się w 1798 r. miejskim kościołem parafialnym – farą). W latach 1945-56, w czasie odbudowy katedry na Ostrowie Tumskim, pełniła funkcję prokatedry. W ostatnich latach poddawana jest gruntownej restauracji.

Fasada budowli jest dziełem Giovanni Catenazziego; portal główny zaprojektował Pompeo Ferrari. We wnęce nad wejściem znajduje się figura św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu jezuitów. Trójnawowe wnętrze przytłacza wielkością. Jego długość wynosi 55 m, szerokość 34 m, wysokość nawy głównej 27 m.

Niezwykle bogaty jest wystrój kościoła. W żadnej polskiej świątyni nie zaprezentowano w tak dużym stopniu ekspresyjnej maniery baroku rzymskiego, nie bez powodu zwanego „barokiem triumfującym”.

Po bokach nawy głównej stoi 16 potężnych kolumn, wykonanych ze sztucznego marmuru. Nad ich kapitelami znajdują się rzeźby 12 apostołów. prezbiterium i nawę główną zdobi polichromia Karola Dankwarta z początku XVIII w. Pochodzące z tego samego czasu sztukaterie są dziełem Wojciecha Bianco.

Pseudokopułę na skrzyżowaniu nawy głównej i poprzecznej pokrywają malowidła Stanisława Wróblewskiego z 1949 r. Ołtarz główny zaprojektował Pompeo Ferrari. Znajdujący się w nim obraz przedstawiający biskupa Stanisława wskrzeszającego Piotrowina namalował w 1756 r. Szymon Czechowicz.

Po bokach dwie monumentalne rzeźby świętych Stanisława Kostki (z prawej) i Stanisława biskupa (z lewej). Dwa monumentalne ołtarze zamykające nawę poprzeczną wzorowane są na wykonanym wg projektu Andrea Pozzo ołtarzu św. Alojzego Gonzagi z rzymskiego kościoła św. Ignacego. W niższych, sklepionych krzyżowo nawach bocznych znajduje się 10 mniejszych ołtarzy. Na jednym z nich, w nawie wschodniej, stoi gotycka figura Jezusa Ubiczowanego z ok. 1430 r., przeniesiona tu z dawnej kolegiaty św. Marii Magdaleny.

Organy wykonał w 1876 r.słynny Friedrich Ladegast z Weissenfelds. Największe z 2579 piszczałek mają aż 6 m długości. W świątyni często odbywają się koncerty muzyki organowej. Pod chórem muzycznym umieszczono w 1902 r.tablicę upamiętniającą księdza Józefa Rogalińskiego (1728-1802) – matematyka, fizyka i astronoma, profesora Kolegium Jezuickiego, a po jego zamknięciu rektora Akademii Wielkopolskiej, autora pierwszego polskiego podręcznika do nauczania fizyki. Nowa tablica z 1996 r.poświęcona jest księdzu Jakubowi Wujkowi (1541-97) – twórcy i pierwszemu rektorowi Kolegium Jezuickiego w Poznaniu, autorowi pierwszego przekładu Biblii na język polski.

W kaplicy na przedłużeniu nawy zachodniej znajduje się kopia (z 1952 r.) ikony Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, koronowana w 1961 r. koronami papieskimi. Była to pierwsza po II wojnie światowej koronacja obrazu maryjnego w Polsce. Obok znajduje się kaplica Wieczystej Adoracji. Pod kościołem ciągną się potężne piwnice, które w latach międzywojennych służyły m.in. do przechowywania beczek z winem.

Pod kościołem rozległe podziemia – krypty sklepione kolebkowo, w których niegdyś chowano zakonników i dobroczyńców kolegiaty, a w latach 1798-1810) także parafian. W trakcie prac badawczych w latach dziewięćdziesiątych XX w. odkryto w nich m.in. fragment muru wewnętrznego średniowiecznych fortyfikacji miejskich.

Fara Poznańska
Adres:
ul. Gołębia 1,
Poznań,
tel. +48 61 8526 950.

Msze święte w niedziele: 6.00, 7.30, 9.00, 11.00, 12.30, 17.00, 19.00.
Msze święte w dni powszednie: 6.00, 7.00, 8.00, 9.00, 19.00

www.fara.archpoznan.org.pl

Źródło opisu: pl.wikipedia.org
Źródło zdjęć: commons.wikimedia.org
Dodane: 2008-02-19 14:06:48 przez Anonim

Lokalizacja

0.0 z 5.0
Ocena ogólna 0.0
  • bukiew
    20 stycznia 2013 at 18:18

    polecam, warto zobaczyć, niewiadomo na czym najpierw oczy zawiesić tak bogato zdobione.

    Pomocna recenzja
  • filex
    11 maja 2011 at 16:35

    wszędzie to samo piszą

    Pomocna recenzja
  • fara
    8 października 2010 at 10:29

    17 października (niedziela) poznańska Fara zostanie uroczyście ogłoszona trzecią bazyliką mniejszą w archidiecezji poznańskiej.

    Tytuł ten otrzymują kościoły, które mają dużą wartość zabytkową i stanowią centrum życia religijnego wspólnoty chrześcijańskiej.
    Decyzję o podniesieniu rangi kościoła farnego podjął papież Benedykt XVI.

    Pomocna recenzja
  • poznanka
    30 czerwca 2010 at 16:41

    Poznańska Fara została trzecią bazyliką mniejszą w archidiecezji poznańskiej. Rangę świątyni podniósł papież Benedykt XVI.

    Pomocna recenzja
  • iwi
    5 września 2009 at 16:29

    bardzo ciekawy zabytek sztuki baroku 🙂 warto zwiedzić

    Pomocna recenzja

Dodaj Komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ocena ogólna